شاید برای شما هم مثل ما جالب باشد که میان این همه رشته‌های علمی شاخه‌ای از روانشناسی هم در دنیا وجود دارد با نام روانشناسی ورزشی، که مطالعه‌های بسیاری در زمینه‌های مرتبط از جمله بیومکانیک، فیزیولوژی، کینزیولوژی و روانشناسی را به خود جلب می‌کند که مطالعات آن شامل چگونگی تأثیر عوامل روانشناختی بر عملکرد و تاثیر مشارکت در ورزش و همچنین کاربرد ورزش بر عوامل روحی و جسمی است.

روانشناسان ورزشی برای بهبود تجربه و عملکرد خود در ورزش، استراتژی‌های شناختی و رفتاری را به ورزشکاران آموزش می‌دهند و همچنین راهبرد روانشناسی ورزشی شامل کار با ورزشکاران، مربیان و والدین در زمینه آسیب، توانبخشی، ارتباطات، تیم سازی و انتقال شغلی می‌باشد.

روانشناسی ورزشی

تاریخچه روانشناسی ورزشی

روانشناسی ورزشی در ابتدای شکل گیری تحقیقی بود که توسط مربیان ورزشی ایجاد شد و نه محققان. به همین دلیل، بسیاری از مربیان به دنبال ایجاد آزمایشگاه‌های روانشناسی ورزشی بودند که بتوانند در آنجا پدیده های مختلف مربوط به فعالیت بدنی را بررسی کنند.

تولد روانشناسی ورزشی در اروپا و در آلمان اتفاق افتاد به طوری که اولین آزمایشگاه روانشناسی ورزشی توسط دکتر کارل دیم در برلین، در اوایل دهه ۱۹۲۰ تاسیس شد. در سالهای ابتدایی کالج تربیت بدنی در این زمینه توسط رابرت ورنر در سال ۱۹۲۰ در شهر برلین آلمان افتتاح شد و در سال‌های بعد آزمایش‌های روانشناسی ورزشی در روسیه از اوایل سال ۱۹۲۵ در مؤسسات فرهنگ جسمی در مسکو و سن پترزبورگ آغاز شد و همچنین دپارتمان‌های رسمی روانشناسی ورزشی در حدود سال ۱۹۳۰ شکل گرفت. با این حال، بعد از دوره جنگ سرد (۱۹۴۶-۱۹۱۹) که به دلیل رقابت نظامی میان اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده صورت گرفت، آمریکایی‌ها احساس می‌کردند که عملکرد ورزشی آنها نسبت به مردم  شوروی ناکافی و بسیار نا امید کننده است، بنابراین تصمیم گرفتند سرمایه گذاری بیشتری روی روش‌هایی عملکرد ورزشکاران انجام دهند و وضعیت آن‌ها را بهبود بخشند تا علاقه بیشتری به این امر داشته باشند.

سال‌های ابتدایی روانشناسی ورزشی شامل مطالعات جداگانه‌ای از رفتار حرکتی، تسهیل اجتماعی و شکل گیری عادت ورزشکاران بود. در دهه ۱۸۹۰، محققی با نام ادوارد ویل طیف وسیعی از آزمایش‌های رفتاری را انجام داد که شامل اندازه گیری زمان واکنش دوندگان، زمان فکر در کودکان سنین مدرسه و حتی دقت در حرکت باتوم رهبر ارکستر بود.

تاریخچه روانشناسی ورزشی

اولین روانشناس ورزشی آمریکا کی بود؟

کلمن گریفیت به عنوان استاد آمریکایی در دانشگاه ایلینویز روانشناسی آموزشی تدریس کرد و برای اولین بار در آنجا تحقیقات جامع و مرتبط با روانشناسی ورزشی را شروع کرد. وی مطالعات علمی را در مورد بینایی و توجه بسکتبال و بازیکنان فوتبال انجام داد و زمان واکنش آنها، فشار عضلانی و آرامش و آگاهی ذهنی آن‌ها را در تحقیقاتش به کار برد.

کلمن گریفیت همچنین اولین کسی بود که شغل روانشناسی ورزشی را رواج داد و در مورد وظایف اصلی که باید بتواند یک فرد علاقمند در این زمینه انجام دهد شرح داد. یكی از كارها این بود كه به مربیان جوان و غیر ماهر اصول روانشناسی را كه توسط مربیان موفق‌تر و با تجربه تر استفاده می‌شد، آموزش داد. وظیفه دیگر انطباق دانش روانشناختی با ورزش بود و آخرین کار استفاده از روش علمی و آزمایشگاه به منظور کشف حقایق و اصول جدید بود که می‌تواند به سایر متخصصان این حوزه کمک کند. وی این کار خود را با موضوع  "روانشناسی و ارتباط آن با رقابت ورزشی"  در سال ۱۹۲۵ منتشر کرد. و در سال ۱۹۲۳، گریفیت اولین دوره‌های دانشگاه روانشناسی ورزشی را در دانشگاه ایلینویز تدوین و تدریس کرد و به دلیل تلاش‌هایی که داشت، به عنوان "پدر روانشناسی ورزشی" در ایالات متحده شناخته شد.

حرفه ای شدن روانشناسی ورزشی

ظهور روزافزون پزشکان روانشناسی ورزشی (مشاوران روانشناسی ورزشی که مهارت‌ها و اصول روانشناسی ورزشی را به ورزشکاران و مربیان آموزش می‌دادند و روانشناسان بالینی و مشاوره‌ای که مشاوره و درمانی را برای ورزشکاران ارائه می‌دادند) به ارمغان آورد و همچنین سوالات اساسی و بحثی را که تا به امروز همچنان ادامه دارد، شامل:

رشته روانشناسی ورزشی تحت چه گروهی قرار می‌گیرد؟

چه کسی رویه‌های پذیرفته شده برای روانشناسی ورزشی را کنترل می‌کند؟

آیا روانشناسی ورزشی شاخه‌ای از کینزیولوژی یا علم ورزش است؟

آیا این یک شاخه روانشناسی است یا مشاوره؟

آیا روانشناسی ورزشی یک رشته مستقل است؟

را به همراه خود داشت. علاوه بر این، اختلافاتی هم بین اعضای AASP (سازمان حرفه‌ای که به روانشناسی ورزشی اختصاص داده شده است) وجود دارد که دوست دارند این سازمان به عنوان یک گروه تجاری فعال شود و به کار خود ارتقا بخشد و پیشرفت شغلی را به همراه بیاورد، همچنین افراد بسیاری از اعضا ترجیح می‌دهند این سازمان به عنوان یک جامعه حرفه‌ای و یک تالار گفتگو و تبادل نظر در زمینه ایده‌ها و کاربردها باقی بماند. بسیاری از اعضای AASP هم معتقدند كه این سازمان می‌تواند نیازهای موجود را بطور موثر تأمین كند.

کاربرد روانشناسی ورزش

کاربرد روانشناسی ورزش

روانشناسی ورزش شامل آموزش مربیان، تیم ها، داورها، ​​متخصصین تناسب اندام و همچنین والدین و سایر گروه‌ها ومجریانی است که در مورد جنبه‌های روانی ورزش فعالیت می‌کنند. هدف آنها از تمرین کاربردی بهینه سازی عملکرد و لذت بردن از مهارت‌های روانشناختی و روش استفاده از روان سنجی و ارزیابی روانشناختی است.

چه کسی روانشناسی ورزشی کاربردی را می‌تواند آموزش دهد؟

برخی از متخصصانی که آموزش علوم ورزشی یا کینزیولوژی دیده‌اند و توانایی کار "روانشناسی ورزشی " را دارند، معتقدند که روانشناسان بالینی و مشاوران روانشناسی بدون آموزش در علوم ورزشی صلاحیت حرفه‌ای برای کار با ورزشکاران را ندارند. با این حال، این بحث واقعیت موضوع را تحت الشعاع قرار داده است که بسیاری از متخصصان ابراز تمایل به همکاری با یکدیگر برای ارتقاء بهترین شیوه‌ها در بین همه پزشکان را با صرف نظر از آموزش یا سوابق تحصیلی دارند.

هدف روانشناسی ورزشی

هدف روانشناسان ورزشی آموزشی

هدف مشترک یک روانشناس ورزشی آموزشی تقویت عملکرد به همراه آموزش مهارت‌های لازم به ورزشکاران در مورد نحوه مدیریت عوامل ذهنی ورزش برای به حداکثر رساندن پتانسیل است. همچنین آموزش مهارت‌های روانشناختی به تعیین هدف، تصویر سازی، مدیریت انرژی، رسیدگی به امور مشتریان و آموزش آنها در مورد چگونگی استفاده از این مهارت‌ها به طور موثر در مواقع عملکرد تأکید می‌کند.

تنظیم هدف

فرآیند وبرنامه ریزی روشهایی برای دستیابی به دستاوردهای خاص در مدت زمان معین است. تحقیقات نشان می دهد که اهداف یک ورزشکار یا هر شخص دیگری باید مختص همان فرد، قابل اندازه گیری، دشوار اما قابل دستیابی، مبتنی بر زمان، نوشته شده و ترکیبی از اهداف کوتاه مدت و بلند مدت باشد. متاآنالیز تنظیم هدف در ورزش نشان می دهد که اگر با تعیین هدف یا اهداف خود "بهترین کار را هم انجام دهید" قابل مقایسه با هم نیست، بنابراین تعیین انواع اهداف یک روش موثر برای بهبود عملکرد شما است. بهتر از اهداف کوتاه مدت برای دستیابی به اهداف بلند مدت استفاده کنید. به عنوان مثال، اهداف كوتاه مدت باید از اهداف دست یافتنی باشند که شما را به چالش بکشند. داشتن اهداف کوتاه مدت این چنین، تلاش برای رسیدن به اهداف بلند مدت را در شما ایجاد می‌کند و شما به نتیجه دلخواه‌تان می‌رسید.

روانشناس ورزشی بالینی

روانشناس ورزشی بالینی

روانشناسان ورزشی بالینی دارای مدرک دکترای روانشناسی بالینی یا مشاوره می‌باشند. آنها با ورزشکاران به صورت جداگانه و یا در محیط‌های گروهی دیدار می‌کنند. زمینه‌های تخصص آنها شامل عملکرد و مسائل بالینی است. مهارت‌های عملکردی شامل تنظیم هدف، کنترل خشم، کنترل توجه و خودبینی است و مسائل کلینیکی شامل افسردگی، اختلالات خوردن و سوء مصرف مواد است و مسائل آن‌ها تنها به این موارد محدود نمی‌شود. روانشناسان این گروه قادرند داروها یا سایر روش‌های درمانی را برای رفع مشکلات بالینی تجویز کنند.

روانشناسی ورزش

به عنوان یک موضوع میان رشته‌ای، روانشناسی ورزش در چندین زمینه علمی مختلف، از روانشناسی گرفته تا فیزیولوژی تا علوم اعصاب، ترسیم می‌شود. مباحث اصلی مطالعه عبارت است از رابطه بین ورزش و سلامت روان (به عنوان مثال استرس، تأثیر پذیری و عزت نفس)، مداخلات تقویت فعالیت بدنی، بررسی الگوهای ورزش در جوامع مختلف (به عنوان مثال سالمندان، چاق بودن)، تئوری‌های تغییر رفتار و مشکلات مرتبط با ورزش (به عنوان مثال آسیب، اختلال در خوردن غذا، اعتیاد به ورزش).

شواهد جدید همچنین حاکی از آن است که علاوه بر سلامت روان و بهزیستی، تمرین ورزشی می‌تواند توانایی‌های شناختی عمومی را بهبود بخشد. به نظر می‌رسد در هنگام نیاز به شناخت‌های کافی، فعالیت بدنی راهی بهینه برای بهبود شناخت، احتمالاً کارآمدتر از آموزش شناختی یا ورزش بدنی به تنهایی باشد.